YETOS

Losing my Religion by Graveworm

2011-01-05T12:24:00.001-08:00

Η πιο ενδιαφέρουσα διασκευή που έχω ακούσει ποτέ από το κομμάτι. Προσεγμένο και σύνθετο death μεταλ, με ενθουσιώδη drums, ηλεκτρικές κιθάρες πριόνια και με keyboards που δεν άφηνουν να πέσει τίποτα. Ο δε Stefan Fiori δίνει ασύληπτη ερμηνία στα φωνητικά αφήνοντας ανεξήτηλο στίγμα. Πολύ καλή δουλειά από τους Ιταλούς.

The most interesting cover I've ever heard for this song. Careful and complexional death metal, with enthusiast drums, electric guitars like like power saws and keyboards that didn't leave anything to fall. Stefan Fiori gives a vocal performance to remember. Very good job by the Italians.

Listen to this here:

http://www.youtube.com/watch?v=bW-YCOFUGUo

The Old Guitarist

2011-01-05T05:08:00.001-08:00

Έργο του Pablo Picasso γνωστό ως “The old guitarist” (1903). Το ανακάλυψα πρόσφατα και με εντυπωσίασε από τη πρώτη στιγμή. Έργο ικανό να ταξιδεύσει και να εμπνεύσει κάποιον, έργο στοχαστικό που δύσκολα αφήνει κάποιον αδιάφορο, ειδικά κάποιον λάτρη του κυρίως θέματός του.

Εμπνευσμένος από αυτό, ο αμερικανός Stevens Wallace έγραψε:

The man bent over his guitar,
A shearsman of sorts. The day was green.

They said, “You have a blue guitar,
You do not play things as they are.”

The man replied, “Things as they are
Are changed upon the blue guitar.”

And they said then, “But play, you must,
A tune beyond us, yet ourselves,

A tune upon the blue guitar
Of things exactly as they are.”

Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/The_Old_Guitarist

Διανομές Φυλλαδίων

2011-01-05T05:06:00.000-08:00

Κάθε φορά που θα πας στο πανεπιστήμιο, κάθε φορά που θα μπεις σε μια μεγάλη πλατεία, ακόμα και μέσα στο σπίτι σου κάτω από τη πόρτα ή στη θυρίδα. Φυλλάδια κάθε λογής από τα οποία τα 99/100 είναι άχρηστα. Στις διανομές μόνο που δεν τα τρίβουν στη μούρη των περαστικών και άμα κάνεις τη κίνηση σε λίγα δεύτερα θα βρεθείς με χαρτική ύλη βαρύτερη από τα βιβλία σου! Όταν δε οι κάδοι γεμίσουν είναι τελείως αντιαισθητική η εικόνα το μεσημέρι με όλη αυτή τη σαβούρα στα πόδια μας.

Οπωσδήποτε πληρώνονται από αυτό αλλά θα προτιμούσα να γίνεται πιο διακριτικά, έστω να υπάρχουν σε ένα γραφείο στο πεζοδρόμιο και να παίρνει μόνο όποιος ενδιαφέρεται.

Το πιο εκνευριστικό όμως το άφησα για το τέλος. Όλο και πιο συχνά βλέπει κανείς στη Θεσσαλονίκη να πετάνε κάτω ανά 2 μέτρα τα φυλλάδια που έχουν αναλάβει να μοιράσουν και το κάνουν τόσο προκλητικά...! Αυτά για τα μαγαζιά που επιλέγουν τέτοιους τρόπους διαφήμισης.

Άρθρο από ΥΕΤΟΣ 2007-2011

Ρωμά, μια παρεξηγημένη ή μια απροσάρμοστη φυλή;

2011-01-05T05:05:00.000-08:00

Σίγουρα είναι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα όπως φτώχιας, ρατσισμού και κοινωνικής απαξίωσης. Δε μπορώ να προσεγγίσω τη φιλοσοφία ζωής τους, δε μπορώ ακόμα ούτε να εννοήσω το τρόπο που σκέφτονται και λειτουργούν γιατί δεν έτυχε να ζήσω ανάμεσά τους ούτε να γνωρίσω σε βάθος κάποιον από αυτούς.

Βλέπω όμως και μπορώ να κρίνω, γιατί τους βλέπω με το ίδιο μάτι που βλέπω και τους υπόλοιπους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν ίδια προβλήματα. Κακομεταχειρίσεις, φτώχεια και ανέχεια δεν αποτελούν μονοπώλιο γι’ αυτούς. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αντιπαραθέσω τους οικονομικούς μετανάστες που πολλοί απ’ αυτούς έρχονται στη χώρα μας τελείως άφραγκοι και καταφέρνουν παρόλα αυτά να ορθοποδήσουν. Τι είναι αυτό που τους κάνει να διαφέρουν; Εγώ θα έλεγα η εργατικότητα και ο τρόπος διαχείρισης των εσόδων. Δε μπορώ να δεχθώ ότι οι Ρωμά υστερούν σε κάτι έναντι των οικονομικών μεταναστών, απλά επιλέγουν αυτό το τρόπο ζωής για λόγους που δε μπορώ να καταλάβω. Είμαι σίγουρος πως αρνούνται να προσαρμοστούν στην ελληνική κοινωνία που τόσα χρόνια τους φιλοξενεί και ίσως στο βάθος να τους αρέσει που είναι διαφορετικοί έστω και με αυτό το τρόπο. Δε μπορώ να δικαιολογήσω περιστατικά ληστείας ή βίας επειδή το βράδυ θα φάνε ξύλο αν δεν φέρουν λεφτά, δε μπορώ να καταλάβω τους ίδιους τους γονείς που επιβάλλουν τέτοιες τακτικές. Πλέον δυσκολεύεται κανείς να δείξει οίκτο αφού περιστατικά όπως 6χρονα να κυκλοφορούν τα βράδια στους δρόμους καπνίζοντας δίνουν την εντύπωση ότι στο σύνολο εκβιάζουν την αίτηση ελεημοσύνης. ‘Η μήπως όλα δικαιολογούνται ως αποτέλεσμα της ψυχολογικής πίεσης;

Αν ήθελαν ένα καλύτερο αύριο θα το είχαν. Είναι άνθρωποι ικανοί και μέσα από μια συλλογική προσπάθεια θα μπορούσαν να πετύχουν πολλά.

Δυσκολίες είχαν και θα έχουν πολλοί λαοί, το ζήτημα είναι να θέλει κανείς να τις ξεπεράσει.

Μουσικοί VS Οργανοπαίκτες

2011-01-05T04:50:00.000-08:00

Παίρνοντας ερέθισμα από τη ταινία "Όλα τα πρωινά του κόσμου" αποφάσισα να παραθέσω κάποιες σκέψεις μου σχετικά με την "παραγωγή" μουσικής.
Αν και στην Ελλάδα η έννοια αυτή είναι υποτιμημένη και ενίοτε ξεχασμένη ωστόσο συναντά κανείς εκλάμψεις με γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους σε ωδεία είτε για δημιουργία εντυπώσεων, είτε για να αναβαθμίσουν το βιογραφικό τους με ένα ακόμα πτυχίο, είτε για να γεμίσουν δημιουργικά τον χρόνο τους. Ελάχιστες όμως είναι οι περιπτώσεις που ο ενδιαφερόμενος θα πάει για να μάθει μουσική. Ειδικά αν κοιτάξει κανείς το τρόπο διδασκαλίας της μουσικής στη χώρα μας διακρίνει πόσο πίσω είμαστε στο τομέα αυτο. Στα σχολεία είναι ανύπαρκτη, γελοιοποιώντας το μάθημα κάνοντάς το την ώρα του παιδιού ενώ στα περισσότερα ωδεία, κυρίως ιδιωτικά, γίνεται αγώνας δρόμου ώστε ο μαθητής να μάθει να διαβάζει παρτιτούρα, να λύνει δυο τρεις ασκήσεις θεωρίας και να αποφοιτήσει όσο το δυνατόν νωρίτερα δίνοντας στους σπουδαστές πτυχία χωρίς καμία αντικειμενική αξία…
Η δε αξιολόγηση θυμίζει εξετάσεις ιστορίας που ο μαθητής καλείται να παπαγαλίσει και να αποδώσει την εξεταστέα ύλη. Βέβαια υπάρχουν και αξιόλογες μουσικές σχολές αλλά ελάχιστες και αποτελούν εξαίρεση.
Οι έννοιες αυτοσχεδιασμός και συναίσθημα είναι από ανύπαρκτες έως απαγορευτικές, προωθούν μια στεγνή αναπαραγωγή των έργων μην αφήνοντας τον οργανοπαίκτη να στιγματίσει το κομμάτι με την προσωπικότητα του. Έτσι έχουμε φτάσει στο σημείο να απολαμβάνουμε ένα σωρό παπαγαλάκια που ανταποκρίνονται άριστα στον ρόλο του διασκεδαστή των συγγενών. Δεν είναι τυχαίο το ότι η πλειοψηφία των "πτυχιούχων" μουσικών αδυνατεί να να ανταποκριθεί σε μια στοιχειώδη συνοδεία η αυτοσχεδιασμό. Οργανοπαίκτες που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η βελτίωση της τεχνικής τους και ο εντυπωσιασμός που προκαλεί μια πιστή αντιγραφή. Οργανοπαίκτες που καταλήγουν να γίνονται showman όταν καλούνται να ερμηνεύσουν ή να παρουσιάσουν δικά τους ...και καλά βιρτουόζικα κομμάτια, που στερούνται μελωδίας και προκαλούν τουλάχιστον πονοκέφαλο.
Για μένα η μουσική είναι μια πιο βαθιά και αφηρημένη έννοια. Είναι τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας, είναι το μέσο με το οποίο κανείς εκφράζει αυτά που δεν μπορούν ο λόγος, τα μάτια ή το σώμα. Είναι η εξωτερίκευση του εσωτερικού κόσμου του καλλιτέχνη και δυστυχώς είναι κάτι που δεν διδάσκεται. Έχει αποδειχθεί μέσα στους αιώνες και σήμερα είναι πιο εμφανές από ποτέ, παίρνοντας υπόψη ποια κομμάτια μέσα στα χιλιάδες που προωθεί η μουσική βιομηχανία παραμένουν διαχρονικά και προκαλούν στον ακροατή την ίδια αίσθηση κάθε φορά που το ακούει.

Play the music, not the instrument…

Άρθρο από ΥΕΤΟΣ 2007-2011

ΥΕΤΟΣ

2011-01-05T04:48:00.000-08:00

Με τον όρο υετός εννοούμε το σύνολο των κατακόρυφων, κυρίως, ατμοσφαιρικών κατακριμνησμάτων που αναφέρουν μετρήσιμη ποσότητα νερού σε μορφή: βροχής, ψεκάδων βροχής, χιονιού, χιονολύτου, χαλάζης κ.α.

Προφανώς, τα νέφη είναι γενικά, η μοναδική πηγή προέλευσης του υετού. Ανάμεσα στις διάφορες μορφές του υετού οι σπουδαιότερες είναι η βροχή, το χιόνι και το χαλάζι. ~ Από το βιβλίο Γενικής Μετεωρολογίας των Μακρογιάννη – Σαχσαμάνογλου ~

Το blog ονομάστηκε ¨υετός¨ για να δηλώνει την πολυδιάστατη και πολυμορφική του φύση, όπως ο υετός ταυτίζεται με κάθε είδους κατακριμνήσματα, έτσι και ο χώρος θα φιλοξενεί απόψεις, ερωτήματα, κριτικές και γενικά υλικό που θα καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα αντικειμένων και ιδεών.

Τέλος αξίζει να σημειωθεί ο παραλληλισμός της νεφελώδους κατάστασης, που είναι γενεσιουργός αιτία του υετού, με την ίδια τη κοινωνία που διαρκώς δίνει αφορμές και τροφή για σκέψη. Μια ανέφελη κατάσταση αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για σκέψη, κριτική και κατά συνέπεια πρόοδο.

Άρθρο από ΥΕΤΟΣ 2007-2011

Σας καλωσορίζω στο νέο ΥΕΤΟ